Ερωτώ ευθέως:

Πόσο εξωπραγματικά θα σας φαινόντουσαν τα παρακάτω γεγονότα, αν κάποιος τα προέβλεπε το 2020;  

– Ότι θα πέθαιναν στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, πάνω από 18.500 συνάνθρωποί μας εκτός ΜΕΘ;

– Ότι θα καιγόταν η μισή Βόρεια Εύβοια με «ανέμους» του μισούμποφόρ;

– Ότι θα παρακολουθείτο η μισή Χώρα, το μισό Υπουργικό Συμβούλιο και η μισή οικογένεια του ίδιου του Μητσοτάκη, από τον ίδιο τον Μητσοτάκη;

– Μήπως οι 25.000 «νόμιμες» επισυνδέσεις είναι λίγες; Είναι σύνηθες φαινόμενο οι μαζικές παρακολουθήσεις σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή μήπως ο όγκος και μόνο αποδεικνύει μια αδικαιολόγητη μανία καταδιώξεως;

Και τέλος:

Πώς χάθηκαν 57 νέοι μας στα Τέμπη, σε προαναγγελθέν (και πολλαπλώς καταγγελθέν) έγκλημα, χωρίς να αναλάβει ξεκάθαρα την προσωπική πολιτική ευθύνη ο ίδιος ο Πρωθυπουργός;

Αν λοιπόν αυτό δεν είναι δυσανεξία προς την ανάληψη ευθυνών, μήπως χρήζει η περίπτωση ενός «τεστ», για να γνωρίσει επιτέλους η ελληνική κοινωνία αν ο έχων την πρόθεση να ζητήσει σε λίγες μέρες μια «2ηευκαιρία», μήπως δεν άξιζε ούτε την πρώτη;

Μήπως δεν είναι άνθρωπος που νοιάζεται για εσάς, αλλά άτομο που θέλει να εξουσιάζει όλους εμάς;

Μήπως υπάρχει εδώ κάτι βαθύτερο από την αποδεδειγμένη πολιτική αναλγησία;

Μήπως αυτό το σκοτεινό άτομο κρύβει ένα οφθαλμοφανές μυστικό, που ως χθες φάνταζε «ιδιαιτερότητα», ενώ είναι διαταραχή;

Μήπως δηλαδή είναι UNFIT TO GOVERN?

Οι απαντήσεις δικές σας…

Let the debate begin!

πηγή: olympia.gr

 

Διαβάστε τους στίχους του «Μαλαματένια Λόγια»:

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές
τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χθες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία
και να `σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ’ αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ’ του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ’ το παλιό μαρτύριο να `χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ’ ασετυλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Και στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το `φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας μέρα κακή
τοξότες, φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς